karanlıkmış gecesi.

gece, gökyüzünden bir yıldız seçtim kendime.
sönüktü, parıltısı tarafından terkedilmiş bir ceza gibiydi..
dokunsan ağlayacaktı,belli ki bir derdi vardı.
usulca sokuldum yanına,anlat dedim,kim üzdü seni?
..yıldız, çekingen ve ürkek gözlerle beni inceliyor,
kendince tanımlaya çalışıyordu.
beni tanımıyordu, doğaldı.
sonra başladı anlatmaya..
-ben ışığımı kaybettim,
geceler küskün bana,gökyüzüyse umursamaz.
insanlar varolduğumu farketmiyorlar,
çareler bile çaresiz artık benim için.
..dedi.
neden? dedim.
..gitti dedi, ışığım beni bırakıp gitti.
yıldızın gözleri ağlamaklı,sesiyse kısıktı,
cümleleri üzerindeki hakimiyetiniyse yitirmişti sanki.
..devam etti.
-benim şanım, ışığım ondaydı.
güzel günlerim,onunla tamamdı.
..
uzunca bir nefes aldı, sözlerini sürdürdü.
..sanarlar ki, derdim şanımdır,
suskunluğumsa kıskançlığımdandır.
hayır!
kimse sormaz,kimse bilmez,
benim derdim sevdiğimdir..
ben şanımı değil,
ışığımı özledim....

bide dinle.sevdim ben.