aslındabenbunudünyazmıştım.

Arada bir üzülüyorum.
Sebebini bilmediklerime,
En çokta kendime.
Dört gün sonra dün gece ilk kez gökyüzüne bakabildim.
Dokunsan amaçsız, boş yere ağlayabilirdim.
Sanki koca dünyanın yükü üzerimdeymiş gibi.
Mutluluğumu,sevgimi başka hayatlarla öyle çok paylaşmışım ki,
Ondan huzursuzmuşum meğer.

Lise yıllarıydı.
Hayatın belkide en zorlu zamanları..
Sabahları okula kocaman bir gülümsemeyle gittiğimde herkes şaşırırdı.
Bu enerjiyi nereden buluyorsun diye sorarlardı.
".. Sen hep mutlusundur zaten "diyen yüzler bile tanırım o yıllardan.
Şimdi görseler ne derlerdi acaba?
Düşündüğüm zaman yüzümü gülümseten anılardı evet.
Ama öyle çok tüketmişim  ki geçmişimde,
Bugünüme pek kalan olmamış galiba.
Yazık.
Henüz  yirmi yaşındayım
Ve
Asık suratlıyım.

acımasız olmayı ben seçmedim.
insanların samimiyetsizliği beni zorladı.

-

sevdiklerimiz bazen bizleri bırakmak zorunda oldukları için giderler. ve birdaha dönmezler.
bedenleri toprak olur,fakat ölmezler.
ancak bizler onları unutur ve sevmekten vazgeçersek işte asıl ozaman gerçekten ölürler..

herşeye, herkese olumsuz konuşan negatif insanlardan iğreniyorum!
bu ne ya!
siz insanları bunaltmaktan başka bir boka yaramaz mısınız?

melek olabilirim.üzülmezsem.

arada eskiye dönüp yazdıklarımı okuyorum da,gözlerim dolu dolu oluyor.
çok tuhaf.
halbuki hepsi bana ait.

bitik sevdalar diyorum ucuz hayatların mı eseri?
pahalı anılarımız varken üstelik.
arka sokaklardan çalıp,meydanlara taşıdığımız..