arada eskiye dönüp yazdıklarımı okuyorum da,gözlerim dolu dolu oluyor.
çok tuhaf.
halbuki hepsi bana ait.

bitik sevdalar diyorum ucuz hayatların mı eseri?
pahalı anılarımız varken üstelik.
arka sokaklardan çalıp,meydanlara taşıdığımız..

fısıldarsa.

Hayat çok acımasız,çok zalim.

Anlatırken kendini ona sessiz,sevgisiz.

Sorsan yoktur ondan çaresiz.

Sen özlemlerini biriktirirken avuçlarında,oysa sadece dilsiz..

Umut mu?

Belki,bir fincan kahvenin hatırında.

Ya sokak lambaları?

Unutulmaz akşamların balkon altı kadim dostları..

Şahit hepsi.

Bastığı yollarda parmak izleri,

Duvarlarda gölgesi..

Ay ışığı öyle parlak ki,

Sakalayamaz gözlerini..

Birde yıldızları katarsam hesaba,

Sabahlar daima küskündür bana.

Gülüşü mü ?

Hiç sorma.

Yastığıma düştü mü yüzü, içimi ısıtır aylaca gülüşü..

O zaman gönlüm şen,

Evimse bayram yeri.

Ama..

Ama Biliyorum ki,

Uzun sürmez mutluluk..

Çünkü;

Ne ben birdaha sevebilirim seni,

Ne de sen geriye dönebilirsin eskisi gibi..

bazen canım sıkılıyor durduk yere.
o zaman herşey, hiçbirşey olsun istiyorum.
diyorum ya sıkıldım işte.

mim e biraz geç kalmış oluyorum ama yinede yanıtlamak istedim:)
Rory'm  mimlemiş.mim konusu; Evinizde yangın çıksa ve tek bir eşya kurtarmak zorunda kalsanız neyi kurtarırsınız? sanırım konu buydu:)

kurtarmak istediğim tek şey fotoğraf albümleri olurdu heralde.
geçmişteki anıları belki geri getiremezdi ama o günleri anımsatıp, yüzümüzde ufak tebessümlere yer verebilirdi.
evet evet kesinlikle fotoğraf albümlerim olurdu:)

..yapılabileceklere bakıyorumda çok zaman alır gibi duruyor.Zaman alması sorun değilde,beklemek hoşuma gitmiyor.birçok kararı birarada almış olmak ve bunun vermiş olduğu sıralama zorunluluğu kasıyor sanırım.

gözden geçirilmesi gerekenler,

altı çizilip kenara itilenler,

1.ciler,

sonuncular,

ve ortada kalanlar.

sıralama önemli,düzen şart!

buarada demin bahçede komşumuzun 4 yaşındaki oğlu Boran‘la karşılaştık.bisiklete biniyordu.çok şirindir.kırmızı çerçeveli gözlüğü bile var.bir tur versene bisikletini boran dedim.niye senin bisikletin yok mu ki dedi.Evet yok dedim.

ses yok.

Boran vermiyecek misin bisikletini bana die tekrar sordum.amacım onu sinirlendirmekti:D bu seferde ama senin yok mu dedi.daha kısa ve özünden:D Hayır yok benim bisikletim dedim.(annem de bizi dinliyor)

Boran; ama bisiklet sana büyük geleeer ki dedi.

aldı mı bizi bir gülmeJ

paylaşılmak istenmeyen bisiklet karşınızdakine ancak böyle kibar bir dille anlatılabilirdi:)şuan hala aşağıdan sesi geliyor.ah şu çocuklar:)

Herkese sevgiler..

Story gelirse:)

Yaklaşık 1 ay 1 haftadır kalemim, kağıdım  ve sizlerden uzaktaydım. Birçok şeyin üst üste gelmesiyle birlikte, günlerin kovalayıp benimse kaçmaya çalıştığım zor ve uzun bir dönemdi. Nerden başlayıp kendimi ne derece ifade edebilirim bilmiyorum.Ama buranın sıcaklığını, sizlerin o güzel dostluğunuzu çok çok özledim..

Gelelim bu zaman dilimi içerisinde yaşadıklarıma..

Öncelikli olarak Mayıs ayının sonlarında finallerin başlayacak olması ve otomatikman sıkıntılı yoğun bir döneme merhaba diyeceğim günler gelmek üzeriydi. Aynı dönem içerisinde annemin rahatsızlığı üzerine doktora gidişlerimiz tahlillerinin yapılması falan beni zaten olumsuz olarak etkiliyordu. İlk olarak gittiğimiz hastane bir devlet hastanesiydi. Annemi götürdüğümde kontrollerinden sonra ağrılarına göre tahlil istendi.neyse vakit geçirmeden gerekli görülen tahlillerinin hepsini yaptırdık.ve sonuçları temiz çıktı. Ağrı kesiciler ve birtakım ilaçlar verildi kullandığında ağrısının geçiceği  başka bir sorun olmadığı görüldü. Sevindik eve geldik. Yaklaşık 2 hafta kadar bir zaman geçti ama ağrıları geçiceği yerde sıklaşmaya başladı.bununla beraber kötü bir şey mi var diye psikolojisinin bozulmasıysa kdv si gibi bişey oldu.Çok geçmeden  ertesi gün bütün itirazlarına rağmen annemi  başka özel bir hastaneye götürdük.gittiğimiz doktor  ailemizi tanıyan bilindik bir doktordu. Birde o tahliller istedi.tahliller yapıldı sonuçlarını aldık ve aynı gün içerisinde doktor acilen ameliyat dedi! Tabi hepimizde bir şaşkınlık,korkuyla birlikte panikle daha önce gittiğimiz hastaneyi ve sonuçlarda herhangi bir şey görülmediğini anlattık. Doktor kimbilir nasıl baktılar ettiler  diye sitem etti.  Ve annemin safra kesesinin çok büyümüş olduğunu eğer birgün daha beklenirse kana karışıp hastayı çok daha çıkılmaz yollara sürükleyebileceğini söyledi.Hastaneye Apar topar gelişimiz, sıkıntı ve moral bozukluğu  annemin ameliyata girişiyle hızla devam etti.Biran insanı içine çeken kaybetme korkusu,ona duyduğun sevginin büyüklüğü,ve beraberinde  yüreğimin tam üstüne oturan karmaşık duyguları anlatamıyorum.ilk kez onu bir sedye de korku dolu gözlerle atrafına bakarken görmüştüm.

İşte ozaman canımın nasıl yandığını hissetmek zor olmadı. Ameliyat bitiminde doktorunun ameliyatın güzel geçtiğini ve iyi olduğunu,olucağını söylediğinde yaşadığımız sevinçse görülmeye değerdi. Can işte yanmaya görsün….

Zoru atlattık derken asıl zorun ameliyat sonrası sürecin olduğunu öğrenmemiz geç olmadı.Annem çok şanslıydı. O kadar çok seviliyordu ki hastane odası hiç boş kalmadı. Dostlarım… kardeşlerimde benimleydi ogün..

Hani boşa demez ya insan dostuna dostum diye.. bilirsin ona sırtını korkmadan yaslayabilceğini,güvenebileceğini..

Hiç yalnız bırakmadılar hiç..

Annemin başında sabahlara kadar hastane köşelerinde benimle kalan,yorgun düştüğümde gözünü kırpmadan annemi bekleyen, çorbasını içiren, ordan oraya koşturan,ailemin benden ayırmadığı dostum vardı..

..

Hastane sürecini de geçtikten sonra evimize geldik. Geldik ama bütün yük annemden bana geçmişti. Gelen misafirler,evin temizliği, alışverişi, koşuşturmacası , doktor kontrolleri, uykusuzluk ,başlayan finaller ve hiçbirine çalışamama durumu derken story yorgun düştü.  Neyse 2 hafta sonra finalleri bitirdik tam oh dicez bu sefer ankaradan teyzemler geldi.kendisi çalıştığı için annem ameliyat olduğunda gelememişti.onların gelmesiyle birlikte yaklaşık 2 haftada öyle bir koşuşturmacayla geçti.

Onlar gitti.hemen ardından yarım kalan birkaç şey vardı onları tamamladık.

Sağolsun Giz’m aramış.telefonum kapalıydı.sonra mesajını gördüm merak etmişler Rory’m le. 

Canlar..J

Çok mutlu oldum.merak edildiğini bilmek bile insana iyi gelebiliyormuşJ

Seviyorum sizi<3

Şimdilik benden bu kadar.Ama Daha anlatıcaklarım varJ

Hepinizi öpüyorum..